©Sakis Kioutsioukis

Με μια ματιά

Τοποθεσία: Κοινότητα Ασημενίου, Επαρχία Διδυμοτείχου, Νομός Έβρου
Παλαιότερο όνομα: Σουϊμέν Τσιφλίκ
Μετονομασία: 1929
Πληθυσμιακή σύνθεση: 85% πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, 15% Αρβανίτες
Πρώτο σχολείο: 1926
Κύριες ασχολίες: Γεωργία και κτηνοτροφία
Κύρια προϊόντα: Σιτάρι, καλαμπόκι, κριθάρι, τριφύλλι
Αρχική εκκλησία: Σε στάβλο του τσιφλικιού
Κοινότητα: Υπαγόταν στο Πύθιο μέχρι το 1935

Λίγα λόγια

Το Ασημένιο είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Διδυμοτείχου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Έβρου, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην Επαρχία Διδυμοτείχου του νομό Έβρου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης.

Το Ασημένιο είναι χωριό στο Β. ΒΑ. τμήμα του νομού Έβρου. Βρίσκεται στην πεδινή περιοχή του Διδυμοτείχου και στη βόρεια όχθη του Γουρουνορέματος (παραπόταμου του Έβρου), ανάμεσα στην επαρχιακή οδό Πυθίου-Ορεστιάδας και την εθνική οδό ΕΟ 51, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει 8 χλμ. περίπου ΒΑ. του Διδυμοτείχου και 104 8 χλμ. περίπου ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,437 χμ²

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1924 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πυθίου του νομού Έβρου. Το 1934 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ριζίου και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασημένιου και προσαρτήθηκε στον δήμο Διδυμοτείχου.

Το χωριό ονομαζόταν Σουϊμέν Τσιφλίκ, πριν την επίσημη αναγνώρισή του. Οι κάτοικοι προέρχονται κυρίως από την Ανατολική Θράκη και το Πέρα, ενώ υπάρχουν και οικογένεις με αρβανιτική καταγωγή. Το πρώτο δημοτικό σχολείο λειτούργησε το 1926. Κύρια ασχολία υπήρξε, ανέκαθεν, η παραγωγή σιταριού και καλαμοκιού, ενώ προστέθηκε και καλλιέργεια κριθαριού και τριφυλλιού για ζωοτροφές.

Πηγή: ©Wikipedia

Καθημερινή Ζωή και Κοινωνία

Η ζωή στο Ασημένιο ήταν πάντα συλλογική και συνεργατική.
Οι κάτοικοι συμμετείχαν χωρίς αμοιβή σε κοινωφελή έργα, όπως η κατασκευή δρόμων, σχολείων και εκκλησιών.
Η συμμετοχή ήταν υποχρεωτική για όλους τους άνδρες ηλικίας 20–60 ετών, ενώ οι γυναίκες είχαν εξίσου ενεργό ρόλο στις αγροτικές εργασίες.
Η αλληλοβοήθεια ήταν έντονη: στις σπορές, στο θέρος, στο χτίσιμο σπιτιών και στις οικογενειακές χαρές.
Οι γυναίκες εργάζονταν σκληρά στο χωράφι, στο σπίτι και στη φροντίδα των ζώων, ενώ διατηρούσαν ζωντανή την παράδοση της προίκας και της υφαντουργίας.

Γάμοι και Οικογενειακά Έθιμα

Οι γάμοι στο χωριό ήταν μεγάλο γεγονός.
Η προετοιμασία της νύφης, η πομπή με τον αραμπά, τα νταούλια και οι ζουρνάδες, το γλέντι που κρατούσε 48 ώρες — όλα αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής ταυτότητας.
Η προίκα ήταν κυρίως ρουχισμός και σπάνια περιουσία ή χρήματα.
Οι περισσότεροι γάμοι γίνονταν μεταξύ νέων από το ίδιο ή από κοντινά χωριά, όπως Ισάκιο, Πράγγι, Πετράδες, Πύθιο, Ρήγιο και Σαρικό.
Η ηλικία γάμου ήταν 17–18 για τις γυναίκες και 16–20 για τους άνδρες.

Οικογένεια και Παραδόσεις

Οι οικογένειες ήταν πολύτεκνες, συχνά με 14–15 μέλη, όπου συμβίωναν τρεις γενιές κάτω από την ίδια στέγη.
Η προσφώνηση μέσα στην οικογένεια είχε ιδιαίτερη τοπική χροιά:
πατέρας – μπαμπάς, μητέρα – μάνα, αδελφός – μπάτι, αδελφή – μπούλα, θείος – λάλο, θεία – τέτη.
Ο μικρότερος γιος συνήθως έμενε στο πατρικό, ενώ οι υπόλοιποι δημιουργούσαν δικές τους οικογένειες.
Η κληρονομιά και η προίκα ρυθμίζονταν από τα ήθη του χωριού — συχνά με συμφωνία ή λαχνό, σπάνια με γραπτή διαθήκη.

Πολιτισμός και Παράδοση

Η παράδοση του Ασημενίου διατηρείται μέσα από τα τραγούδια, τα έθιμα του γάμου, τις γυναικείες υφαντουργίες και τη ζεστασιά της κοινότητας.
Οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη έφεραν μαζί τους τις γεύσεις, τα τραγούδια και τις γιορτές τους, τα οποία εμπλουτίστηκαν με τα αρβανίτικα στοιχεία του τόπου.
Ακόμη και σήμερα, το Ασημένιο γιορτάζει με πανηγύρια, παραδοσιακές μουσικές και τη συμμετοχή όλων των κατοίκων, διατηρώντας την ταυτότητα και τη συνοχή του.